Ένας τελικός ήταν και… πέρασε;

Ένας τελικός ήταν και… πέρασε;

Γράφει ο… ΑΜΠΑΛΟΣ

Ο λόγος για το Final 4 στους Κ17 και τα παιχνίδια που δυστυχώς δεν ευτύχησε όλη η ποδοσφαιρική Ελλάδα να παρακολουθήσει. Ένας τελικός που ήταν βγαλμένος μέσα από την ροή και το αποτέλεσμα των δύο ημιτελικών αγώνων. Μόνο που εδώ κρινόταν και ο πρωταθλητής της σεζόν για την κατηγορία αυτή, άρα περισσότερο άγχος λιγότερο θέαμα πολλά λάθη και αγωνιστική σκοπιμότητα.

Ε, λοιπόν μόνο αυτό δεν συνέβη.

Αντιθέτως οι παίκτες των δυο ομάδων αγωνίστηκαν με άγνοια προς τον κίνδυνο μην τυχόν και χαθεί η κούπα. Άφησαν το ταλέντο τους να μιλήσει παίζοντας με δύναμη και πάθος. Κανένα διαιτητικό λάθος δεν άφησαν να τους επηρεάσει, αν και τέτοια έγιναν, δεν υπήρξαν εντάσεις και διαμαρτυρίες που θα τους αποσπούσαν την προσοχή, αψήφησαν την σκοπιμότητα και ξεδίπλωσαν την ποδοσφαιρική λογική της τακτικής που σε συνδυασμό με το ταλέντο τους μας έδωσαν έναν τελικό αντάξιο του τροπαίου που θα προσφερόταν στον νικητή. Ακόμη και οι αλλαγές των δυο προπονητών μπήκαν και λειτούργησαν σαν βασικοί παίκτες που λες και έπαιζαν από την αρχή του αγώνα.

Πολλά από τα παιδιά αυτά στην ποδοσφαιρική τους ωριμότητα θα πρωταγωνιστούν στις ομάδες που θα αγωνίζονται είτε παραμείνουν στα κλαμπ που είναι σήμερα, είτε πάρουν μεταγραφή. Προσωπικά εκτιμώ πως όσοι είχαμε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε αυτό το final 4 σίγουρα ξεχάσαμε πολύ εύκολα όλα όσα είδαμε στον πρόσφατο τελικό του κυπέλλου Ελλάδος, αλλά και τα όσα έγιναν σε πρόσφατο αγώνα των play off του πρωταθλήματος της Superleaque.

Το μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι εδώ λοιπόν και φωνάζει «παρών», θα τους ακούσει κανείς; Γιατί πραγματικά το αξίζουν! Και φυσικά δεν αναφερόμαστε στα κλαμπ που βρίσκονται, αλλά στους παράγοντες που πρέπει να πιστέψουν και να επενδύσουν στο ελληνικό ποδοσφαιρικό ταλέντο! Γιατί ήταν ΤΕΛΙΚΟΣ και δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητος!

Αυτά από εναν «άμπαλο»…