Αλλού το… όνομα και αλλού το θαύμα

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΩΡΖΟΥ

Ποιοι ποδοσφαιριστές θεωρούνται οι κορυφαίοι όλων των εποχών; Πελέ, Μαραντόνα, Κρόιφ και πάει λέγοντας. Πόσοι από τους γιους τους κατάφεραν να φτάσουν στο ίδιο επίπεδο; Ελάχιστοι… Τελικά, μήπως, δεν είναι απλά θέμα γονιδίων, όπως ορισμένοι πιστεύουν, αλλά μια πολύπλοκη διαδικασία που δεν μπορεί να την ελέγξει κανείς;

Όλοι έχουν να λένε στην Ιταλία για την οικογένεια Μαλντίνι και πως κατάφερε ο Πάουλο να λάμψει το ίδιο με τον πατέρα του, Τσέζαρε, αυτή είναι όμως η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον «κανόνα»: Αλλού το όνομα και αλλού το θαύμα. Ο Ζόρντι Κρόιφ έφτασε ψηλά, αλλά ούτε κατά διάνοια μπόρεσε να αγγίξει το ταλέντο του πατέρα του. Αγωνίστηκε σε Μπαρτσελόνα, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Εθνική Ολλανδίας, μια καριέρα που πολλοί θα την ζήλευαν, αλλά όχι ο Γιόχαν.

Ο γιος του Πελέ, Εντίνιο, έπαιξε ως τερματοφύλακας, αλλά ουδέποτε έγινε γνωστός για τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες… Πριν από 2,5 χρόνια απασχόλησε όλα Μέσα Ενημέρωσης στον κόσμο επειδή κατηγορήθηκε και συνελήφθη για εμπορία ναρκωτικών.

Ο Μαραντόνα από την πλευρά του έχει κάνει πολλά στην ζωή του και ένα από αυτά είναι το παιδί που αναγνώρισε πρόσφατα. Ο 30χρονος πλέον, Ντιέγκο Τζούνιορ, προήλθε από την εξωσυζυγκή σχέση με την Κριστίνα Σινάγκρα. Βεβαίως, όλοι γνώριζαν στη Νάπολι το… αμαρτωλό μυστικό και κάποιοι πίστεψαν ότι μπορεί να γίνει εξαιρετικός ποδοσφαιριστής και ο γιος, κάτι που δεν συνέβη ποτέ.

Φυσικά υπάρχουν και τα αντίθετα παραδείγματα όπως του Μανουέλ Σαντσίς, που ως αρχηγός της Ρεάλ σήκωσε το Champions League το 1998, όπως ο συνονόματος πατέρας του 30 χρόνια πριν. Επίτευγμα που κατάφεραν οι Τσέζαρε και Πάολο Μαλντίνι (Μίλαν), αλλά και οι Κάρλες (τερματοφύλακας) και Σέρχιο Μπουσκέτς (Μπαρτσελόνα)…

Μάλιστα, αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά, θα διαπιστώσει ότι πατεράδες των οποίων τα παιδιά διαπρέπουν σαν κι αυτούς στο ποδόσφαιρο έπαιζαν κατά την συντριπτική πλειοψηφία από το κέντρο και πίσω, όπως φαίνεται από ξένα και ελληνικά παραδείγματα: Ανθιμος και Μιχάλης Καψής, Δημήτρης και Γιούρκας Σεϊταρίδης… Μια απλοϊκή εξήγηση είναι ότι συνήθως οι χαρισματικοί, επιθετικογενείς ποδοσφαιριστές έχουν μεγαλύτερο «εγώ» και δεν ασχολούνται πραγματικά να βοηθήσουν τα παιδιά τους. Εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν (Θανάσης και Δημήτρης Σαραβάκος), αλλά δεν είναι ικανές για να αλλάξουν την γενική εικόνα που υπάρχει.

ΤΟ ΜΗΛΟ ΚΑΙ Η… ΜΗΛΙΑ
Ωραία είναι η παροιμία ότι το μήλο θα πέσει κάτω από την μηλιά, αλλά στο ποδόσφαιρο δεν ισχύει. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να εντυπωσιαζόμαστε, όταν ακούμε ότι «σε αυτή την ομάδα παίζει ο γιος του τάδε…». Ε και τι έγινε; Δεν σημαίνει τίποτα από μόνο του.

Όπως δεν σημαίνει κάτι η ιδέα που μπορεί να έχει κάθε γονιός για τον εαυτό του. Όλοι έχουν να διηγηθούν μια ιστορία για το πόσο καλοί παίκτες ήταν στα νιάτα τους.

Η συντριπτική πλειοψηφία, όμως, πολλά βλέπει και λίγα καταλαβαίνει. Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια, όπως και ότι τα παιδιά δεν είναι ρομπότ. Και σωστά θα κάνουν και λάθη θα κάνουν. Εμείς ας τα αγαπάμε για την προσπάθειά τους, μιας και το τελικό αποτέλεσμα και την κατάληξη που θα έχει το καθένα δεν μπορεί να την προβλέψει κανείς.