Αν κρύβεσαι πίσω από το δάκτυλο, δεν βοηθάς το παιδί σου

Αν κρύβεσαι πίσω από το δάκτυλο, δεν βοηθάς το παιδί σου

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΩΡΖΟΥ

Συχνό φαινόμενο αποτελεί στο ποδόσφαιρο να παίρνουν… αέρα τα μυαλά των παιδιών, αλλά στις περισσότερες φορές δεν φταίνε τα ίδια. Την μεγαλύτερη ζημιά την κάνουν οι γονείς τους, που τους φουσκώνουν με έπαρση και όταν καταλαβαίνουν το λάθος τους είναι πολύ αργά.

Καλό είναι ένας μικρός αθλητής να έχει αυτοπεποίθηση, αλλά όχι μια ψευδαίσθηση ότι είναι καλύτερος από αυτά που μπορεί να κάνει πραγματικά μέσα στο γήπεδο. Το πιο σωστό είναι γονείς να τον συμβουλεύουν και τον βοηθάνε να βελτιωθεί και όχι να κρύβονται πίσω από το δάκτυλο τους.

Όταν κάποιος δεν αναγνωρίζει τα ελαττώματα και τους τομείς που πρέπει να δώσει έμφαση και να γίνει καλύτερος, τότε δεν ξέρει και πως πρέπει να λειτουργήσει. Και τα παιδιά δεν έχουν την ωριμότητα και την εμπειρία να το κάνουν από μόνα τους και πρέπει να τους βοηθήσουν οι μεγαλύτεροι.

Φυσικά, επειδή δεν είναι όλοι προπονητές και ούτε έχουν εμβαθύνει στο αντικείμενο και ο σωστός δρόμος είναι να συμβουλευτούν τους ειδικούς. Και εδώ, όμως χρειάζεται προσοχή, διότι υπάρχει εκμετάλλευση, καθώς οι ξεφυτρώνουν παντού εταιρείες αμφιβόλου ποιότητας, που σαν στόχο έχουν μόνο το κέρδος.

Επίσης λίγοι είναι εκείνοι που θα σε βοηθήσουν χωρίς να έχουν προσωπικό όφελος, αλλά επειδή διέκριναν ένα παιδί με ταλέντο. Τέτοιοι άνθρωποι ξεχωρίζουν σαν τις μύγες μέσα στο γάλα στο ελληνικό ποδόσφαιρο γενικά και όχι μόνο σε επίπεδο ακαδημιών.

Αν παρατηρήσει κάποιος τις αντιδράσεις και τις δημόσιες τοποθετήσεις σημαντικών προπονητών στο χώρο του ποδοσφαίρου θα συγκρατήσει μία σημαντική λέξη που επαναλαμβάνουν: ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ.
Και το λένε αυτό γιατί ο αθλητισμός είναι ένας διαρκής αγώνας βελτίωσης και μια εξελικτική πορεία στην διάρκεια των χρόνων. Οι παίκτες κρίνονται σε κάθε ματς και στο τέλος της εκάστοτε σεζόν γίνεται και ο τελικός απολογισμός.

Πρόσφατα ο Μάρκο Σέποβιτς, ο οποίος τον Μάιο κλείνει τα 27 του έδωσε μια συνέντευξη από καρδιάς και επιχείρησε να εξηγήσει γιατί η καριέρα του πήρε καθοδική πορεία, ενώ στην Παρτιζάν θεωρήθηκε το νέο μεγάλο σέντερ φορ του σερβικού ποδοσφαίρου.

«Ήμουν εντελώς τρελός, όταν ήμουν νέος. Δεν είναι εύκολο. Ήμουν στην πρώτη ομάδα της Παρτιζάν 18 ετών και στα 20 είχα γίνει και αρχηγός. Νόμιζα ότι ήμουν ο Θεός! Θυμάμαι το ντέρμπι με τον Ερυθρό Αστέρα, που κερδίσαμε 2-0 και νόμιζα ότι η πόλη (σ.σ. Βελιγράδι) μού ανήκει!», είπε μεταξύ άλλων ο επιθετικός της ουγγρικής Βιντεότον. Ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής είχε αποκτηθεί από τον Ολυμπιακό, αλλά διέψευσε στις προσδοκίες.

Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πάμπολλα και στον ελληνικό χώρο, όπου οι γονείς δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν τα παιδιά τους στην προεφηβεία και την εφηβεία, όπου είναι οι πιο δύσκολες ηλικίες. Συνταγή επιτυχίας δεν υπάρχει και γι’ αυτό πρέπει να τα προετοιμάζουν και για την περίπτωση που δεν θα γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές.