Η… βιασύνη δεν είναι ποτέ καλός σύμβουλος

Η… βιασύνη δεν είναι ποτέ καλός σύμβουλος

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

Κάθε καλοκαίρι υπάρχει ένα σύνηθες φαινόμενο με τους ποδοσφαιριστές των ακαδημιών, πολύ περισσότερο με αυτούς των τμημάτων κάτω των 20 ετών. Τόσο στη Superleague όσο και στη Football League οι μικροί περιμένουν με την έναρξη της προετοιμασίας των πρώτων ομάδων να τους «φωνάξουν» για να λάβουν μέρος. Όταν κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει αρχίζουν τα… θέματα, όχι τόσο στις ομάδες όσο στο μυαλό των ίδιων των ποδοσφαιριστών.

Βάζουν ψηλά τον πήχη και καλά κάνουν φυσικά. Αλλά θα πρέπει να ξέρουν και οι μικροί πότε είναι η σειρά τους και πολύ περισσότερο να είναι… προσγειωμένοι και να μην ακούν τους διάφορους που τους «φουσκώνουν» τα μυαλά. Τις περισσότερες φορές αυτοί οι… διάφοροι είναι ή οι μάνατζερ ή οι γονείς. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Από τη μία οι μάνατζερ αυτό που θέλουν είναι το καλύτερο για τον «πελάτη» τους και από την άλλη ο κάθε γονιός βλέπει το παιδί του ως τον κορυφαίο στο είδος του και είναι κάτι φυσιολογικό.

Θα πρέπει όμως εκεί και οι μικροί να μπορούν να αξιολογήσουν τον εαυτό τους και να γνωρίζουν πότε θα πρέπει και θα είναι σε θέση να κάνουν το επόμενο βήμα. Θα υπάρξουν και αυτοί που θα πουν ότι μιλάμε για παιδιά οπότε να μην περιμένουμε απ’ αυτά να σκεφτούν λογικά. Σωστή και αυτή η λογική, αλλά θα πρέπει όμως να υπάρχει και η φωνή της λογικής είτε μέσα στο μυαλό του ποδοσφαιριστή, είτε κάποιος από το οικογενειακό του περιβάλλον.

Γιατί όταν ανακοινώνονται οι αποστολές για την προετοιμασία και οι μικροί που πίστευαν ότι θα επιλεχθούν δεν είναι μέσα, εκεί ξεκινάει το «πρόβλημα». Τα περισσότερα παιδιά δεν παίρνουν αυτή την εξέλιξη ως μήνυμα για να δουλέψουν και να γίνουν καλύτεροι για τη συνέχεια, αλλά τους παίρνει από κάτω, θεωρούν ότι είναι αδικημένοι ή δεν αξίζουν και έτσι σταματάει και η δική τους εξέλιξη για μέσα στην ερχόμενη σεζόν με το τμήμα τους. Γιατί το άγχος και η κακή ψυχολογία είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί σε όλες τις δουλειές, όχι μόνο σε αυτήν του ποδοσφαιριστή. Αλλά πολύ περισσότερο αυτά έχουν μεγαλύτερη σημασία και αντίκρυσμα όταν μιλάμε για παιδιά 17 ετών και άνω.

Για αυτό η βιασύνη δεν είναι ποτέ καλός σύμβουλος.

Και οι γονείς θα πρέπει να συμβουλεύουν τα παιδιά με γνώμονα το καλό των μικρών και όχι με το πως βλέπουν οι ίδιοι το παιδί τους! Όλοι οι γονείς και περισσότερο οι πατεράδες, θεωρούν ότι έχουν στο σπίτι τους τον μεγαλύτερο μαθηματικό, τον καλύτερο μπασκετμπολίστα, τον νέο Μέσι ή τον κορυφαίο γιατρό της χώρας. Δεν λέμε ότι δεν είναι έτσι, αλλά να βοηθήσουν το παιδί τους να βγάλει αυτές τις ικανότητες προς τα έξω και όχι να το «τρέξουν» για να βιαστεί να τις δείξει.

Καλό θα είναι, λοιπόν, όλοι μας να μιλάμε με λογική στα παιδιά και το μόνο σίγουρο είναι ότι αν αξίζουν οι πιτσιρικάδες θα το βγάλουν αυτό. Όλα θέλουν τον χρόνο τους…