Η μίζα, η ντόπα και ο δρόμος με τα… αγκάθια, που ατσαλώνει τους μικρούς στην ζωή τους

Η μίζα, η ντόπα και ο δρόμος με τα… αγκάθια, που ατσαλώνει τους μικρούς στην ζωή τους

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΩΡΖΟΣ

Πολύ πιο σκληρό έχει γίνει το περιβάλλον στο ελληνικό ποδόσφαιρο σε σχέση με δύο και τρεις δεκαετίες πριν. Όχι πως στο παρελθόν ήταν αγγελικά πλασμένο, ωστόσο οι επεμβάσεις των τρίτων μέσα στις ομάδες ήταν λιγότερες. Πλέον, τα πράγματα έχουν αγριέψει και είναι περισσότεροι όσοι προσπαθούν να ανέβουν με αθέμιτα μέσα και μάλιστα υπάρχουν και ορισμένοι που ισχυρίζονται ότι αναγκάζονται να ακολουθήσουν τέτοιες πρακτικές για να μην αδικηθούν τα παιδιά τους.
Ευτυχώς δεν είναι όλοι ίδιοι και ευτυχώς υπάρχουν πολλές ακαδημίες και ομάδες που λειτουργούν με αξιοκρατικά κριτήρια. Μερικές φορές χρειάζεται έρευνα και (ίσως) τύχη για να βρεθούμε στο κατάλληλο περιβάλλον και σε ανθρώπους που πραγματικά αγαπούν το άθλημα και εστιάζουν σε κάθε μικρό ξεχωριστά, ακόμα κι αν δεν συγκαταλέγεται στα «μεγάλα ταλέντα».

Δυσκολίες υπάρχουν παντού και πάντα θα υπάρχουν, όμως μπορεί ο καθένας να καταλάβει την διάθεση εκείνων που κρατούν στα χέρια τους την ποδοσφαιρική μοίρα των παιδιών. Όταν σε μια ομάδα παίρνουν περισσότερες ευκαιρίες οι κατά τεκμήριο καλύτεροι, τότε ακόμα κι αν κάποιος αδικηθεί θα είναι πρόσκαιρο.
Το ποδόσφαιρο αποτελεί έναν μικρό κύκλο μέσα στον μεγάλο της κοινωνίας μας και εκείνο που πρέπει να μαθαίνουν οι μικροί είναι να μην πτοούνται από τα… αγκάθια που θα συναντήσουν, αλλά να έχουν το σθένος και την αποφασιστικότητα να γιατρεύουν τις πληγές τους και ειδικά στην σημερινή Ελλάδα.

Κάποιοι επιχειρούν με κάθε τρόπο να «προωθηθούν» δηλητηριάζοντας και τα παιδιά τους προσπερνώντας άλλους που αξίζουν περισσότερο γιατί περιμένουν… έσοδα. Πιστεύουν ότι ο γιος τους θα κονομήσει και αυτοί θα λύσουν το δικό τους πρόβλημα και θα ξεφύγουν από τα κόμπλεξ τους.

Κάποιοι άλλοι ακολουθούν έναν διαφορετικό δρόμο, βοηθούν τα «σπλάχνα» τους να βελτιωθούν και να εξελιχθούν, χωρίς να περιμένουν ανταπόκριση, αλλά χαίρονται σε κάθε χαμόγελο, σε κάθε καλή προσπάθεια, σε κάθε καλό αγώνα του παιδιού τους. Όλοι έχουν όνειρα, όμως είναι διαφορετική η μέθοδος που ακολουθούν, διότι ορισμένοι δεν καταλαβαίνουν ότι και μετά το ποδόσφαιρο υπάρχει ζωή.

Όσοι είναι θιασώτες μιας αρρωστημένης νοοτροπίας δεν σταματούν πουθενά και δυστυχώς υπάρχουν και παράγοντες ή προπονητές που ποντάρουν σε τέτοιες πρακτικές, ώστε να έχουν προσωπικό κέρδος αδιαφορώντας για την αξιοκρατία. Μάλιστα, κάποιοι μεγάλοι ωθούν τους νέους να ντοπαριστούν παίρνοντας απαγορευμένες ουσίες, χωρίς ίχνος ντροπής και ευθύνης.

Τα κρούσματα από δυσάρεστα γεγονότα έχουν πληθύνει και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Με το φτωχό μου το μυαλό δεν μπορώ να αντιληφθώ πως είναι δυνατόν ο γονιός, ο προπονητής, ο παράγοντας ή ένας ατζέντης να παρακινήσει κάποιο παιδί να δηλητηριαστεί αγνοώντας τις συνέπειες. Αδιαφορώντας για το κακό που μπορεί να έρθει και να είναι μη αναστρέψιμο…

Επίσης είναι αλήθεια πως υπάρχει μεγάλη έπαρση σε εκείνους που βρίσκονται μέσα σε κάποια ΠΑΕ κι ας είναι της… Αγουλινίτσας. Όσο περισσότερο νομίζουν ότι πλησιάζουν στο όνειρο, τόσο πιο ανελέητοι και πιο δεικτικοί γίνονται. Αδυνατούν να κατανοήσουν ότι από τα εκατοντάδες παιδιά που βρίσκονται τώρα στις υποδομές επαγγελματικών ομάδων από λίγοι έως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα σταθούν στο υψηλότερο επίπεδο.
Ουδείς αλάνθαστος, όμως άλλο πράγμα είναι κάποιος να ξεφύγει μια στιγμή και να υποπέσει σε σφάλμα και διαφορετικό να το κάνει συνειδητοποιημένα με μοναδικό σκοπό το προσωπικό του όφελος και κατ’ επέκταση του παιδιού του. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.

Πιθανόν για ορισμένους τέτοιες ιδέες να απορρίπτονται ως «ρομαντικές» και να βαυκαλίζονται ότι δεν έχουν θέση σε αυτή την χώρα. Και σίγουρα τέτοιοι άνθρωποι δεν πρόκειται να αλλάξουν, καθώς αναζητούν την επιτυχία με κάθε κόστος.
Ωστόσο, στις πλείστες περιπτώσεις γυρίζει ως μπούμερανγκ και τους χτυπάει εκεί που πονάνε περισσότερο…