Η υπομονή του γονιού και του παιδιού…

Από τα χρόνια που ασχολούμαι με τις ακαδημίες και έχω δει τόσα παιδιά και γονείς σε ομάδες να συζητούν για το ποδόσφαιρο και να ασχολούνται ενεργά με αυτό, έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα. Πως ούτε τα παιδιά, αλλά ούτε και οι γονείς έχουν υπομονή! Ουκ ολίγες φορές έχουν υπάρξει φορές που το παιδί είναι μικρής ηλικίας και αγωνίζεται σε τμήμα μεγαλύτερης και επειδή δεν παίζει αρκετά βγαίνει… γκρίνια.

Με τους προπονητές από την πλευρά τους να έχουν «ανεβάσει» το παιδί σε τμήμα μεγαλύτερης ηλικίας, γιατί τον μικρό τον πιστεύουν, αλλά όταν υπάρχει γκρίνια τόσο από τον μικρό όσο και από τον γονιό, τότε τα πράγματα δεν πηγαίνουν και τόσο καλά…

Με συνέπεια το παιδί να χάνει την εμπιστοσύνη του προπονητή και όταν έρχεται πλέον η… σειρά του, τότε το τρένο να έχει χαθεί. Γιατί το παιδί από τη δική του στεναχώρια που δεν αγωνίζεται αρκετά, χάνει το ενδιαφέρον του στις προπονήσεις άρα χάνει και τη βελτίωσή του και παράλληλα έναν ολόκληρο χρόνο και πιθανότατα τη θέση του και στην ομάδα για την επόμενη σεζόν.

Αν ένα παιδί είναι 16 ετών και ο προπονητής τον έχει επιλέξει να βρίσκεται στους Έφηβους και συγκεκριμένα το τμήμα των Κ17, είναι πολύ πιθανό ο μικρός αυτός να μην έχει τόσες συμμετοχές στα επίσημα ματς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι βρίσκεται εκτός πλάνων της ομάδας, αλλά πολύ απλά το παιδί είναι σε ομάδα με συμπαίκτες μεγαλύτερης ηλικίας και την επόμενη χρονιά θα είναι η σειρά του.

Βέβαια αυτό το φαινόμενο παρατηρείται περισσότερο στις μεγάλες ομάδες που έχουν ως στόχο την κατάκτηση του πρωταθλήματος και για αυτό δεν ρισκάρουν αρκετά παίζοντας με παιδιά μικρότερης ηλικίας στα πρωταθλήματα υποδομής της Superleague.

Για αυτό θα πρέπει ο γονιός να έχει υπομονή για να την περνάει και στο παιδί και να μην υπάρχει η γκρίνια η οποία μετά «βγαίνει» στον μικρό, άρα και στην ομάδα…

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΣ