Μάνατζερ: Απαραίτητος ή αναγκαίο κακό; Ο Άγγελος Βεΐζι απαντά στο newsacademies!

Μάνατζερ: Απαραίτητος ή αναγκαίο κακό; Ο Άγγελος Βεΐζι απαντά στο newsacademies!

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΣ

Όταν ο φίλαθλος κόσμος ακούει τη λέξη «μάνατζερ» αμέσως σκέφτεται αρνητικά πράγματα για τον ποδοσφαιριστή ή οποιοδήποτε αθλητή. Πως είναι ο άνθρωπος που βάζει διάφορες ιδέες στον παίκτη, ότι είναι αυτός που ουσιαστικά κινεί τα νήματα, ότι είναι αυτός ο οποίος από όποια ομάδα πάρει τα περισσότερα θα ωθήσει και τον «πελάτη» του να αγωνιστεί για αυτήν.

Είναι όμως έτσι ακριβώς; Ή μήπως είναι μία δουλειά η οποία είναι αναγκαία στον πρωταθλητισμό, ακόμα και σε αθλητές νεαρής ηλικίας και απλά όπως σε όλα τα επαγγέλματα έτσι και σε αυτό υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί μάνατζερ;

Ο εκπρόσωπος ποδοσφαιριστών, Άγγελος Βεΐζι, μίλησε στο newsacademies.gr και αναφέρθηκε σε όλα όσα ακούγονται για το επάγγελμά του. Ένας άνθρωπος ο οποίος… κινείται περισσότερο στον χώρο των ακαδημιών ποδοσφαιρικών ομάδων και ως επί των πλείστων συνεργάζεται με ΠΑΕ της Superleague, ενώ είναι και ο νεώτερος σε ηλικία με ταυτοποίηση από την FIFA για να ασκεί το επάγγελμα του μάνατζερ.

Δεν είναι μία συνέντευξη διαφήμιση προς τον ίδιο, αλλά είναι μία συνέντευξη στην οποία προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα αν οι μάνατζερ είναι αυτοί οι οποίοι «χαλάνε» το ποδόσφαιρο και πολύ περισσότερο τους παίκτες. Επάγγελμα το οποίο πολλοί θα ήθελαν να το κάνουν, για να είναι μέσα στον κόσμο του ποδοσφαίρου και στα γραφεία των συλλόγων, αλλά από την άλλη είναι και πολλοί που θεωρούν ότι δεν θα έπρεπε να υφίσταται κιόλας…

Ποιος είναι ο ρόλος ενός μάνατζερ ποδοσφαιριστή και πολύ περισσότερο απέναντι σε έναν νεαρό ποδοσφαιριστή;
Εξαρτάται από το πώς ορίζει ο καθένας μας την έννοια μάνατζερ. Προσωπικά η λέξη εκπρόσωπος με εκφράζει πολύ περισσότερο. Όταν λοιπόν εκπροσωπείς κάποιον, γίνεσαι αυτομάτως ο δικός του καθρέφτης. Ο άνθρωπος της απόλυτης εμπιστοσύνης του, τον οποίο οφείλεις να βγάλεις ασπροπρόσωπο, σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση. Προσωπικά, θεωρώ τιμή μου όταν κάποιος μου εμπιστεύεται ουσιαστικά τη διαχείριση της καριέρας του. Ο κάθε ατζέντης λειτουργεί αυτοβούλως, έχοντας τη δική του στρατηγική. Από την πλευρά μου, τα τελευταία 6 χρόνια προσπαθώ να δω τη ρομαντική πλευρά του ποδοσφαίρου, την οποία απολαμβάνεις, και παράλληλα χαίρεις την εκτίμηση του χώρου, όσο παραμένεις καθαρός. Ο ρόλος του μάνατζερ απαιτεί ώριμες σκέψεις, γρήγορες αποφάσεις και πράξεις αδιάφθορες ως προς κάθε κατεύθυνση. Για τον αθλητή, αποτελείς το ποδοσφαιρικό του στήριγμα. Είσαι το πρόσωπο αυτό που θα συμβουλευτεί σε συμβόλαια, διαπραγματεύσεις και θα μοιραστεί άγχος, χαρά, λύπη, δάκρυα, ανησυχίες. Αν κάποιος πιστεύει πως ο ρόλος του ατζέντη έχει ισχύ μόνο την ώρα της μεταγραφής, σκέπτεται λανθασμένα, καθώς σε αντίστοιχη περίπτωση οι περισσότεροι μπορούν να απευθυνθούν σε κάποιο… μεσιτικό γραφείο! Στο δια ταύτα, αν ένας ενήλικας ποδοσφαιριστής έχει όλες αυτές τις ανάγκες, σκεφτείτε πόσο περισσότερη ανάγκη το έχει ένας ανήλικος αθλητής…

Γιατί θα πρέπει ένα παιδί μικρής ηλικίας να έχει μάνατζερ και αν όντως θεωρείται απαραίτητο, από ποια ηλικία είναι το σωστό να υπάρχει ένας εκπρόσωπος;
Το να ασχοληθεί κάποιος με το μάνατζμεντ των νεαρών ποδοσφαιριστών, προσωπικά το θεωρώ λειτούργημα, καθώς υπάρχουν πολλές λεπτές ισορροπίες, όπου απαγορεύεται η λάθος διαχείριση. Το να αναλαμβάνεις ένα νέο παιδί, να το συμβουλεύεις σωστά από τα πρώτα του βήματα, να υψώνεις ασπίδα προστασίας για τον ίδιο και την οικογένεια του και να καμαρώνεις την εξέλιξη του με σωστά και σταθερά βήματα, είναι απερίγραπτο συναίσθημα και συνάμα όμως γεμάτο ευθύνες. Στη πράξη, θέλει καθημερινή επικοινωνία με τον νεαρό αθλητή, να νιώσει ασφάλεια και εμπιστοσύνη, γιατί πολλές φορές μπροστά στον βωμό των χρημάτων και του πρωταθλητισμού, ξεχνάμε πως έχουμε να κάνουμε με παιδικές ψυχές, που διανύουν την εφηβεία τους και η ψυχολογία τους περνάει από πολλές διακυμάνσεις. Εκεί χρειάζεται ένας σωστός άνθρωπος, δίπλα πάντα στην οικογένεια και το παιδί, όπου ο ρόλος του θα είναι κυρίως συμβουλευτικός στα πρώτα χρόνια, μέχρι να έρθει η ώρα ενός επαγγελματικού συμβολαίου. Προσωπική μου άποψη, όταν ένα νεαρό ταλέντο δείχνει κάποιες καλές πιθανότητες εξέλιξης, μπορείς αρχικά να συμβουλέψεις την οικογένεια -εν αγνοία του παιδιού- καθώς το τελευταίο που θα πρέπει να συμβεί, είναι να πάρουν τα μυαλά του παιδιού αέρα. Αυτό μπορεί να συμβεί σε ηλικία 11-12 ετών. Αργότερα, γύρω στα 14-15 σιγά σιγά δηλώνεις την παρουσία σου, με τρόπο διακριτικό, μη δίνοντάς του ποτέ το δικαίωμα να βγει προς τα έξω και να καμαρώνει πως έχει μάνατζερ.

Ποιός είναι ο ρόλος των γονέων σε αυτή την περίπτωση;
Εδώ νομίζω είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ίσως τον μάνατζερ τον έχουν περισσότερο ανάγκη οι γονείς, παρά τα παιδιά. Σε μια Ελλάδα όπου το κάθε σπίτι έχει έναν μικρό… Μέσι, ώρες ατελείωτες τις αφιερώνουμε στο πώς να πειστεί ένας κηδεμόνας να αφήσει το παιδί του να αθληθεί, να διασκεδάσει και να απολαύσει το παιχνίδι, χάνοντας ουσιαστικό χρόνο και πολλές φορές, δίχως αποτέλεσμα, δυστυχώς. Ίσως η κρίση, ίσως η όλη κατάσταση της κοινωνίας εκεί έξω, έχει κάνει τους περισσότερους γονείς να βλέπουν το ποδόσφαιρο ως λύτρωση για τα παιδιά τους, κακώς καθώς το πάν είναι σε πρώτη φάση το σχολείο, δημιουργώντας τους τεράστιο άγχος και πίεση. Δυστυχώς στην Ελλάδα και όχι μόνο, σε αυτό το κομμάτι βρισκόμαστε ακόμη πολύ πίσω. Είναι κρίμα, γιατί αδικούν τους εαυτούς τους, καθώς πέραν τούτου, δίνουν και με το παραπάνω τα πάντα στα παιδιά τους και φροντίζουν να μην τους λείψει το παραμικρό. Από εκεί και πέρα, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, όπου επικρατεί η φωνή της λογικής. Επίσης, μη ξεχνάμε πως και ο ίδιος ο Μουρίνιο να θέλει να δώσει μια συμβουλή στον γιο του, δεν αποκλείεται να λάβει ως απάντηση, «άσε με μπαμπά, ξέρω…». Εδώ λοιπόν κουμπώνει ο δικός μας ρόλος, καθώς τα μικρά παιδιά θα ακούσουν πιο εύκολα μια συμβουλή ενός «τρίτου», ακόμη και αν αυτή ταυτίζεται απόλυτα με του ίδιου τους του μπαμπά.

Στην Ελλάδα η δουλειά, αλλά και η λέξη μάνατζερ είναι και κάπως παρεξηγημένη. Γιατί πιστεύεις ότι υπάρχει αυτή η προκατάληψη και αν αυτό είναι κάτι που το συναντάτε εκτός από τον φίλαθλο κόσμο και στις ομάδες ή τους γονείς;
Παρεξηγημένη όπως και κάθε άλλη δουλειά θα προσθέσω. Υπάρχει ο καλός και ο κακός γιατρός, δικηγόρος, δημοσιογράφος και… μάνατζερ. Κακός πολλές φορές γίνεσαι και όταν λες αλήθειες. Αν εκφραστείς πώς κάποιος δεν σου αρέσει σαν παίκτης, αυτομάτως στον «κύκλο» του παίχτη είσαι κακός μάνατζερ.
Παράλληλα βέβαια, η ρίζα του κακού ξεκινάει όταν ένα πρωί, άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα με το ποδόσφαιρο, βαφτίζονται ατζέντηδες, ξεγελώντας -με το αζημίωτο- ποδοσφαιριστές, γονείς και ομάδες. Κάποιοι όμως τους δίνουν αυτό το δικαίωμα και επιβιώνουν -προσωρινά και για πολύ λίγο καιρό κατ’ εμέ- στο χώρο. Πάντα θα υπάρχουν αντίστοιχα φαινόμενα. Η λύση όμως είναι πολύ απλή. Οι ενδιαφερόμενοι οφείλουν να είναι στο έπακρο προσεκτικοί. Ο καθρέφτης ενός διαμεσολαβητή είναι το πελατολόγιο του και τα deal που έχει στο βιογραφικό του, τα οποία ποτέ δεν λένε ψέμματα. Άρα, με λίγο ψάξιμο, είναι εύκολο να μάθεις…

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός… τέλειου μάνατζερ; Και αν υπάρχει κάποιο πρόσωπο αυτής της δουλειάς που θα μπορούσες να το συνδυάσεις με αυτά τα χαρακτηριστικά
Θεωρώ πως δεν υπάρχει ο mr τέλειος. Σε καμία δουλειά. Στη δική μας, θέλει ειλικρίνεια, εχεμύθεια, να είσαι άμεσος και 100% επαγγελματίας. Τα πολλά λόγια κουράζουν και συνήθως περισσεύουν. Αν έχεις ένα καλό υλικό στα χέρια σου, σίγουρα θα έχεις και μια καλή διαπραγμάτευση. Μπορείς να κοροϊδέψεις μια φορά, όχι δεύτερη… Συνήθως οι καλοί δεν είναι πάντα αρεστοί. Κάνουν καλά τη δουλειά τους και αυτό πολλές φορές… ενοχλεί!

Είσαι ο νεώτερος σε ηλικία μάνατζερ με ταυτοποίηση από την FIFA, αυτό είναι κάτι που «μετράει» στη δουλειά σου ή το νεαρό της ηλικίας σου είναι ένα εμπόδιο;
Αν με ρωτούσαν πριν 5-6 χρόνια, θα ήταν μονόδρομος η απάντηση. Πλέον, έχοντας ζήσει πολλές καταστάσεις, μάλιστα ορισμένες αρκετά δύσκολες από τις οποίες βγήκα πιο ώριμος και δυνατός, μπορώ να πω με σιγουριά πως δοξάζω τον Θεό για την απόφαση που πήρα πριν μερικά χρόνια. Σε έναν χώρο που δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλλα, κάποιες φορές κρίνεται επιτακτική η ανάγκη για φρέσκιες ιδέες και νέα πρόσωπα. Σε συνδυασμό με μια άλφα εμπειρία, το σύστημα σε αποδέχεται ευκολότερα, αν εσύ ο ίδιος έχεις κάνει σαφές πώς είσαι επαγγελματίας καριέρας και όχι περαστικός, με ότι αυτό συνεπάγεται. Επιπροσθέτως, η επικοινωνία με τον παίκτη έχει τρομακτική διαφορά, αν πάρουμε ως μέτρο σύγκρισης μια μεγάλη διαφορά ηλικίας ανάμεσα στις δύο πλευρές (παίχτη – μάνατζερ). Ο ποδοσφαιριστής έχει ανάγκη να τον καταλαβαίνεις και να τον ψυχολογείς, και όχι η συζήτηση να περιστρέφεται μονίμως γύρω από χρηματικά ποσά. Πόσο πιο εύκολο λοιπόν, όταν οι ηλικίες είναι σχετικά κοντά…

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να φύγει ένα παιδί από την Ελλάδα για το εξωτερικό; Γιατί τα περισσότερα παιδιά, μέσω των μάνατζέρ τους, βλέπουν ως ευκαιρία να φύγουν στο εξωτερικό, αλλά όποτε το κάνουν αυτό τις περισσότερες φορές επιστρέφουν και πάλι στην Ελλάδα και μάλιστα σχετικά γρήγορα
Τα παιδιά βιάζονται. Θέλει σταθερά βήματα, ένα κάθε φορά. Ένας παίχτης που αγωνίζεται κάπου στην επαρχία, όσες φορές και αν δοκιμαστεί στο εξωτερικό, οι πιθανότητες να τον αποκτήσουν είναι ελάχιστες. Αυτό, διότι η διαφορά επιπέδου, είναι χαώδης. Εκτός κι αν επρόκειτο για κάποιο τόσο ξεχωριστό ταλέντο. Για αυτό το λόγο, είναι προτιμότερο να γίνει το πρώτο βήμα σε μια ελληνική ΠΑΕ, να δουλέψει σε κάποια ακαδημία της όπου τα τελευταία χρόνια έχει ανεβεί ραγδαία το επίπεδο και γίνεται εξαιρετική δουλειά, να καθιερωθεί, και από κει και πέρα, καλώς εχόντων των πραγμάτων, να κοιτάξει την επόμενη ημέρα προς το εξωτερικό.
Πάντα όμως, θα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις του κανόνα. Από την άλλη πλευρά, και οι ακαδημίες των ελληνικών ΠΑΕ θεωρώ πώς αν υπάρχει η δυνατότητα να δώσουν την ευκαιρία σε ένα παιδί να ανοίξει τα φτερά του μακρυά από την Ελλάδα, θα πρέπει να συμβάλουν θετικά σε αυτό, αρκεί να γίνεται σε επαγγελματικά πλαίσια για όλες τις πλευρές.

Το στοιχείο του οπαδισμού υπάρχει στη δουλειά του μάνατζερ; Δηλαδή αν ένας μάνατζερ δουλεύει περισσότερο με Παναθηναϊκό, ο Ολυμπιακός δύσκολα θα τον πλησιάσει;
Όπως προείπα, ο καθένας ακολουθεί τη δική του στρατηγική, κάτι που είναι απόλυτα σεβαστό. Εδώ βλέπουμε τον Ζόρζε Μέντες να μην χαίρει της εκτίμησης των περισσότερων Πορτογάλων, ο οποίος θεωρείται εκ των κορυφαίων μάνατζερ στον κόσμο και από την άλλη, τον Κριστιάνο Ρονάλντο να τον αποκαλεί «άνθρωπο του», εκπροσωπώντας τον μέχρι σήμερα, που βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου. Με λίγα λόγια, πάντα φροντίζεις και επιμελείσαι να είσαι επαγγελματίας και ουδέτερος. Τώρα, αν κάποια στιγμή τα φέρει έτσι η δουλειά και εκπροσωπείς πέντε παίκτες σε μια ομάδα και έναν σε μια ανταγωνιστική της, δεν σημαίνει πάντα πως είναι από επιλογή ή οπαδισμό. Δυστυχώς όμως, δεν μπορούν όλοι να το καταλάβουν, με αποτέλεσμα ο καθένας να έχει και από μια διαφορετική γνώμη.

Αυτό που δεν ξέρει ίσως ο κόσμος είναι ότι για να κάνει κάποιος τη δουλειά του μάνατζερ θα πρέπει αρχικά να έχει και ένα καλό κεφάλαιο, έτσι δεν είναι; Όσον αφορά τα ταξίδια για την ανεύρεση ποδοσφαιριστών, αλλά και το γεγονός ότι από τη στιγμή που ασχολείσαι με μικρές ηλικίες ως επί των πλείστων είναι πιο μικρά τα ποσά στις μεταγραφές.
Με τους νέους νόμους της FIFA, σχεδόν σε κάθε περίπτωση απαγορεύονται οι οικονομικές συναλλαγές για παίκτες κάτω των 18 ετών. Ως εκ’ τούτου, απλώς το βλέπεις σαν επένδυση. Πολύ απλά, γιατί όταν αναλαμβάνεις ένα νεαρό ταλέντο, πιστεύεις πολύ σε αυτό, επενδύεις πάνω του, μέχρι να μεγαλώσει και να εξελιχθεί. Το εάν θα ανταμειφθείς; Θα φανεί στην πράξη. Κατά ένα μεγάλο ποσοστό όμως, είναι στο χέρι σου να συμβουλέψεις σωστά το παιδί, ώστε να πάρει τις σωστές προδιαγραφές. Μέχρι τότε, αποτελεί επένδυση στο μέλλον και θα πρέπει να δαπανηθούν και πολύτιμος χρόνος, αλλά και χρήματα, από έσοδα άλλων μεταγραφικών υποθέσεων, επαγγελματιών ποδοσφαιριστών.

Μπορούν οι Έλληνες ποδοσφαιριστές από μικρή ηλικία να κάνουν το… μπαμ στην Ευρώπη ή το γεγονός ότι έναν ποδοσφαιριστή στην Ελλάδα 20 ετών τον θεωρούμε ακόμα ταλέντο επηρεάζει στην εξέλιξή του;
Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να θεωρούμε ταλέντο έναν 23χρονο και παλαίμαχο έναν 30χρονο. Μια νοοτροπία που στο εξωτερικό δεν υφίσταται. Φυσικά και οι Έλληνες παίκτες μπορούν να σταθούν στα ξένα πρωταθλήματα. Παπασταθόπουλος, Μανωλάς και Μήτρογλου είναι τρανά παραδείγματα. Ωστόσο την τελευταία 4ετία ολοένα και περισσότεροι φεύγουν εκτός συνόρων. Μια φράση είναι όλο το μυστικό της επιτυχίας. Η σκληρή και αδιάκοπη δουλειά!

Στο πελατολόγιο σου εκπροσωπείς αρκετά ονόματα εξελίξιμων ταλέντων σε μεγάλες ελληνικές ΠΑΕ. Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια για αυτά τα παιδιά;
Τα πάντα εξαρτώνται από τα δικά τους πόδια. Προσωπικά τους συμβουλεύω όσο περισσότερο μπορώ ως προς τη σωστή κατεύθυνση. Από εκεί και πέρα, οφείλουν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία που έχουν, την οποία θα ζήλευαν πόσα χιλιάδες άλλα παιδιά, να βρίσκονται στη δική τους θέση. Με σκληρή δουλειά θα πρέπει σιγά σιγά να καθιερωθούν και να μην πετάνε στα σύννεφα. Είναι τυχεροί γιατί τα τελευταία χρόνια πολλές ακαδημίες ΠΑΕ λειτουργούν σε πολύ υψηλό επίπεδο και αξιοποιούν τα δικά τους ταλέντα. Όταν αυτό αλλάξει και επέλθει η αδικία, -ο μη γένοιτο- η ζωή συνεχίζεται και θα κοιτάξουμε το επόμενο βήμα, λειτουργώντας σαν σύνολο, σεμνά και ταπεινά για την επόμενη μέρα…

Πώς κρίνεις τη συνεργασία ανάμεσα σε μάνατζερ και ακαδημία;
Πιστεύω πώς είναι απαραίτητο να υπάρχει σεβασμός εκατέρωθεν και μια έστω τυπική συνεργασία. Θεωρώ δίκαιο, ούτε ο μάνατζερ να εμπλέκεται σε ζητήματα προπονητών, αλλά ούτε και το αντίστροφο. Υπάρχουν τεχνικοί διευθυντές και προπονητές που βλέπουν τους ατζέντηδες ως εχθρούς και συμβουλεύουν τους παίκτες να μένουν μακριά. Ξεχνάνε όμως κάτι πολύ σημαντικό. Όταν ο παίκτης δεν φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο και τον διώξουν, οι ίδιοι θα συνεχίσουν τη ζωή τους και ο μάνατζερ θα είναι αυτός που θα μαζέψει τα… κομμάτια του ποδοσφαιριστή και θα πρέπει να του βρει νέα ποδοσφαιρική στέγη. Όπως επίσης, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι, αν μια μέρα απολυθούν, το πρώτο πράγμα που θα κάνουν είναι να απευθυνθούν σε κάποιο γραφείο διαμεσολαβητών, να τους βρει νέα ομάδα να εργαστούν. Φαύλος κύκλος…
Στην αντίπερα όχθη, υπάρχουν και ατζέντηδες που είναι όντως «επικίνδυνοι» για αυτή τη δουλειά και σίγουρα οι υπεύθυνοι των ακαδημιών, έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν. Κατά γενική ομολογία, οι σοβαρές ΠΑΕ έχουν ανθρώπους με υγιή τρόπο σκέψης και κρίσης, οι οποίοι επιλέγουν τους σωστούς συνεργάτες για αυτούς.

Έχουν υπάρξει φήμες στο παρελθόν για παίκτες σου πως ενδιαφέρεται η Λάτσιο… Πώς προκύπτει αυτό και ποιες οι σχέσεις σου με τη Ιταλία;
Η ιταλική αγορά είναι μια από τις κορυφαίες στον κόσμο, ειδικά για εξελίξιμους ποδοσφαιριστές. Οι σχέσεις μου με ιταλικές ομάδες είναι καθαρά επαγγελματικές και θα ήταν ευχής έργον η συνεργασία μαζί τους. Η Λάτσιο προχθές κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ιταλίας, η ομάδα Νέων της κάθε χρόνο πρωταγωνιστεί στην Primavera, οπότε καταλαβαίνει εύκολα κάποιος πως το επίπεδο είναι πάρα πολύ υψηλό. Ναι, έχει υπάρξει ενδιαφέρον, αλλά οι μεταγραφές δεν είναι πάντα εύκολες. Μακάρι να είχαμε αρκετούς εξελίξιμους παίκτες που θα μπορούσαν να σταθούν σε αυτό το επίπεδο. Δυστυχώς όμως, αυτοί είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού…

* Η συνέντευξη έγινε στο “central park cafe” στην Καλλιθέα.