Μήπως κάποιοι έχουν χάσει την έννοια της ακαδημίας…;

Μήπως κάποιοι έχουν χάσει την έννοια της ακαδημίας…;

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

Καλώς ή κακώς και οι ακαδημίες χωρίζονται σε… βασικές ομάδες με υψηλούς στόχους και σε ομάδες χαμηλότερης κατηγορίας που έχουν ως σκοπό από τη μία να μαθαίνουν στα παιδιά τα… μυστικά του ποδοσφαίρου και από την άλλη να δώσουν στα μικρά την ευκαιρία να χαρούν το παιχνίδι.

Τα τελευταία χρόνια όμως δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ακόμη και μικρότερες ομάδες έχουν ίσως χάσει την έννοια της ακαδημίας και στερούν από τα παιδιά την χαρά του παιχνιδιού. Αυτό το χαμόγελο που θα πρέπει να έχουν οι πιτσιρικάδες όταν ακούν «πάμε για προπόνηση». Αυτό οφείλεται στην εκπαίδευση των προπονητών προς τα παιδιά, αλλά και κατά μεγάλο ποσοστό στην πίεση που ασκούν οι διοικήσεις των συλλόγων ή σωματείων προς τους προπονητές τους και τι τους ζητούν ως στόχους μέσα στην χρονιά.

Η πίεση αυτή περνάει και στα παιδιά και έτσι χάνεται όλη η ουσία της ακαδημίας και της ευκαιρίας που δίνουν οι ομάδες στους μικρούς να χαρούν το παιχνίδι, να αθληθούν και να ξεφύγουν λίγο από την καθημερινότητά τους και αν στο μέλλον δείξουν ότι αξίζουν τότε να κυνηγήσουν και το όνειρό τους να παίξουν επαγγελματικά ποδόσφαιρο.

Όταν αρχίζουν οι προπονητές να φωνάζουν στα παιδιά, να τους πιέζουν να φέρουν τη νίκη και χωρίς καμία ουσία στο παιχνίδι τους, τότε… πάει! Χάθηκε η μπάλα…

Δεν είναι λίγες οι ομάδες που ζητούν αποτελέσματα χωρίς όμως να τους νοιάζει η ποιότητα της ομάδας μέσα στον αγωνιστικό χώρο, αρκεί να μάθουν ότι το Σαββατοκύριακο οι μικροί κατάφεραν να νικήσουν… Λάθος!

Και δεν εννοούμε ομάδες των μεγάλων ΠΑΕ που σίγουρα οι βλέψεις είναι μεγαλύτερες, αλλά μικρότερων κατηγοριών…

Υπάρχει όμως και το άλλο φαινόμενο που παρατηρείται μεταξύ μίας δυνατής και μίας αδύναμης ομάδας.

Όταν μιλάμε για παιδιά και όχι για επαγγελματικές ομάδες ή πρωταθλητισμό, δεν είναι και το καλύτερο να βλέπεις τα παιχνίδια να τελειώνουν 11 ή 15-0! Από τη στιγμή που υπάρχει μία τόση μεγάλη διαφορά δυναμικότητας, για ποιον λόγο ο εκάστοτε προπονητής να συνεχίζει να χρησιμοποιεί στο γήπεδο τα παιδιά που θεωρούνται βασικοί και να κάνει τις αλλαγές του με τις… ρεζέρβες στα τελευταία λεπτά;

Μετά γιατί τα παιδιά που έπαιξαν λίγο να μην σκεφτούν «δεν μπορούσα εγώ να παίξω περισσότερο σε αυτό το ματς, αφού ήταν το σκορ από το ημίχρονο 8-0;»…

Στον βωμό του αποτελέσματος, δυστυχώς, ίσως χάνεται κάπου και η έννοια της ακαδημίας και της χαράς του παιχνιδιού…