Μόνο διαιτητές με όρεξη πρέπει να σφυρίζουν παιδικούς αγώνες

Μόνο διαιτητές με όρεξη πρέπει να σφυρίζουν παιδικούς αγώνες

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΩΡΖΟΥ

Στην Ελλάδα για να γίνει κάποιος διαιτητής πρέπει να αντέχει… Όσοι ονειρεύονται μια καριέρα σ’ αυτόν τον τομέα επιβάλλεται να διαθέτουν γερό στομάχι, γιατί θα ακούσουν πολλά, ακόμα και όταν είναι αδέκαστοι και κάνουν με ακεραιότητα το καθήκον τους.

Αποτελεί συχνό φαινόμενο σε όλα τα γήπεδα της επικράτειας να πηγαίνουν άνθρωποι μόνο και μόνο για να βρίσουν τον διαιτητή και τους βοηθούς του και να βγάλουν τα απωθημένα τους. Το φαινόμενο, αν και σε μικρότερο βαθμό, υπάρχει και στα πρωταθλήματα υποδομών. Εκεί, όπου θεωρητικά ένας ρέφερι πρέπει να έχει και παιδαγωγικό ρόλο, ώστε να μαθαίνει στους μικρούς ποδοσφαιριστές το σωστό και να τους εξηγεί, όταν πρέπει.

Φυσικά και δεν ισχυρίζομαι ότι ο εκάστοτε διαιτητής είναι υποχρεωμένος να αποσαφηνίζει στα παιδιά κάθε του απόφαση, όμως υπάρχουν στιγμές που πρέπει να το κάνει για να διατηρεί τον έλεγχο. Βεβαίως, αυτό έγκειται στον κάθε άνθρωπο και πως βλέπει το άθλημα και κυρίως πόση όρεξη έχει να σφυρίζει αγώνες υποδομών.

Το χειρότερο που γίνεται από κάποιους διαιτητές είναι να μην προστατεύουν το άθλημα και τα παιδιά, μένοντας αδιάφοροι στο σκληρό και αντιαθλητικό παιχνίδι. Υπάρχει πλήθος παραδειγμάτων σε κάθε αγωνιστική, που οι ρέφερι αφήνουν τα πολύ σκληρά μαρκαρίσματα και τότε η επικινδυνότητα αυξάνεται.

Σίγουρα είναι λάθος και από τους προπονητές να φανατίζουν τους νεαρούς παίκτες, όμως ο διαιτητής του αγώνα έχει την δικαιοδοσία και την δύναμη να τους κόψει τον… βήχα και να μην επιτρέψει το αντιαθλητικό παιχνίδι, θέτοντας σωστά τους κανόνες από την αρχή.

Δεν μπαίνω καν στην διαδικασία να μιλήσω για διαιτητές που μπαίνουν σε ένα ματς με σκοπό να ευνοήσουν κάποια ομάδα, διότι πρόκειται για άλλη ιστορία, στην οποία μεγαλύτερη ευθύνη έχουν οι παράγοντες που αναζητούν πάση θυσία το καλό αποτέλεσμα.

Αναφέρομαι στην πλειοψηφία των ρέφερι, που καλοπροαίρετα πηγαίνουν να διευθύνουν ματς υποδομών και πολλές φορές τους ξεφεύγει ο έλεγχος και το παιχνίδι γίνεται εκτός ορίων. Το πιο σημαντικό είναι να υπάρχει αυτογνωσία από τους «άρχοντες» των αγώνων και προστατεύονται τα παιδιά και κατ’ επέκταση το ίδιο το άθλημα.

Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι λαθών με συνεχείς σωματικές επαφές, που μπορούν ανά πάσα στιγμή να οδηγήσουν σε ένταση, αλλά και σε επικίνδυνα μαρκαρίσματα, που οδηγούν σε σοβαρούς τραυματισμούς. Κι αν σε αναμετρήσεις τοπικών ή επαγγελματικών κατηγοριών υπάρχουν κι άλλα πράγματα που παίζουν ρόλο και δεν μπορεί να τα ελέγξει ένας διαιτητής, στο ποδόσφαιρο των υποδομών έχει μεγαλύτερη άνεση και ευχέρεια να το κάνει.

Τα όρια πρέπει να μπαίνουν βάσει των κανόνων του αθλήματος. Δεν γίνεται σε ματς παιδικών πρωταθλημάτων να πέφτει η κλωτσιά σύννεφο και ο διαιτητής να το επιτρέπει. Ο κίνδυνος από τέτοιες «σφυρίχτρες» είναι μεγάλος, καθώς μεγαλώνει η πιθανότητα για τραυματισμούς, ενώ η ένταση μεταφέρεται με ευκολία στην εξέδρα.

Ακόμα και λάθος να κάνει ένας διαιτητής, διότι άνθρωποι είμαστε και όλοι υποπίπτουν σε σφάλματα, εφόσον έχει διάθεση και κέφι να σφυρίξει αγώνες υποδομών μπορεί να το ξεπεράσει χωρίς πρόβλημα. Η παγίδα είναι να ορίζονται από τις Ενώσεις ρέφερι που πηγαίνουν να κάνουν αγγαρεία, διότι η δική τους αδιαφορία μπορεί να μετατρέψει ένα απλό παιχνίδι σε… ροντέο.

Καλό θα είναι λοιπόν οι ιθύνοντες των Ενώσεων να αξιολογούν τους διαιτητές και στα πρωταθλήματα των ομάδων υποδομών, διότι έτσι χτίζεται η εμπιστοσύνη στους παίκτες από μικρή ηλικία και αποφεύγονται δυσάρεστες καταστάσεις εντός και εκτός γηπέδου.
Όσο για εκείνους που πηγαίνουν σε ένα ποδοσφαιρικό ματς μόνο και μόνο για να υβρίσουν και χλευάσουν τους διαιτητές, το μόνο αντίδοτο η αποπομπή τους από τα παιχνίδια, κάτι που όμως σπάνια συμβαίνει, καθώς δεν υπάρχουν ασφαλιστικές δικλίδες για τους ανθρώπους που σφυρίζουν.