Οι 2 διεθνείς φιλοσοφίες που συγκρούονται στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο

Οι 2 διεθνείς φιλοσοφίες που συγκρούονται στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΩΡΖΟΥ

Διαφορετικά «απαντούν» στο εξωτερικό στο ερώτημα όσοι χαράζουν την φιλοσοφία στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο σχετικά με τους αγώνες μέχρι 15 ετών. Υπάρχουν δύο διαφορετικές πρακτικές που ακολουθούνται και η καθεμία έχει τα δικά της αποτελέσματα.

Οι τελευταίες έρευνες έχουν δείξει ότι οι μεγάλες δυνάμεις της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας, Σερβία και Κροατία, με αιχμή του δόρατος τις Παρτιζάν και Ντιναμό Ζάγκρεμπ, έχουν καταφέρει να βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας στην ανάδειξη ποδοσφαιριστών. Τουλάχιστον αυτό προκύπτει από τους παίκτες που έχουν βγει από εκεί και έγιναν επαγγελματίες αγωνιζόμενοι σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

Εκεί, λοιπόν, θεωρούν ότι είναι πιο σημαντική η προπόνηση μέχρι την ηλικία των 15 ετών και αγώνες παίζουν μια φορά τον μήνα. Πιστεύουν ότι πρέπει τα παιδιά να παίρνουν τις βάσεις και να εξελίσσονται μέσα από αυτή την διαδικασία και από ένα σημείο και έπειτα να μπαίνουν σε φουλ αγωνιστικό ρυθμό.

Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος και η άλλη είναι εκείνη που την εφαρμόζουν κατά κόρον οι Ισπανοί. Πάνω στο συγκεκριμένο κομμάτι θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας ότι η Πριμέρα Ντιβισιόν έχει το μικρότερο ποσοστό ξένων από όλα τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα που οι χώρες τους βρίσκονται μέσα στην 15άδα, σύμφωνα με την κατάταξη της UEFA.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι η Ισπανία με τις ομάδες της, με 99.998 βαθμούς είναι Νο1 στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ενώ το ποσοστό ξένων που αγωνίζονται εκεί είναι 42,8%, που σημαίνει ότι 57,2% των παικτών στην Πριμέρα προέρχεται από γεννημένους εκεί… Τα στατιστικά παραπέμπουν την Ισπανία στην 13η θέση των κρατών της Γηραιάς Ηπείρου στην χρησιμοποίηση ξένων στο πρωτάθλημά τους, ενώ πρώτη σε χρησιμοποίηση αλλοδαπών είναι η Αγγλία, καθώς στην Πρέμιερ Λιγκ το ποσοστό τους αγγίζει το 64%!

Για να καταλήξουμε, σημαίνει ότι οι Ισπανοί που δίνουν έμφαση στην αγωνιστική δραστηριότητα στις αναπτυξιακές ηλικίες, επίσης έχουν μεγάλη παραγωγή ποδοσφαιριστών. Προφανώς και δεν υπάρχει ένας και μόνο δρόμος για να εξελιχθούν τα παιδιά, όμως είναι απαραίτητο να δουλεύουν με καταρτισμένους προπονητές και όχι με… ταβερνιάρηδες.

Από ‘κει πέρα, βεβαίως, έχει να κάνει με το πόσο έτοιμοι φτάνουν οι έφηβοι για να ανέβουν τα σκαλιά και να γίνουν επαγγελματίες στο υψηλότερο επίπεδο, αλλά και πόσο διατεθειμένοι είναι οι υπόλοιποι (παράγοντες, προπονητές) για να τους δώσουν τις ευκαιρίες τις καθιέρωσης, χωρίς να τους πετάνε σαν στυμμένες λεμονόκουπες στο πρώτο λάθος τους.