Σε μία στιγμή υπέρτατης ανέχειας

Σε μία στιγμή υπέρτατης ανέχειας

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ

Αυτές οι μέρες που ζούμε, είναι “παρθενικές”. Η πανδημία, δεν έχει έλεγχο, χτυπάει τους πάντες και όλοι πρέπει να κάνουμε το σωστό για πρώτη φορά ίσως. Να προστατεύσουμε τον άνθρωπο. Κάθε είδος “επανάστασης” ας έρθει μετά… Σίγουρα δεν είναι δημοκρατικό να στέλνεις μήνυμα για να βγεις από το σπίτι σου, αλλά έτσι θα γίνει και τώρα… 

Σε έναν κόσμο… απάνθρωπο, σε έναν κόσμο που απλά παίρνουμε τα πράγματα όπως μας τα φέρνουν και ανεχόμαστε το κάθε τι που μας πλασάρουν, ας πράξουμε το ίδιο και τώρα. Ας υπακούσουμε, όπως κάνουμε τόσα χρόνια στις εντολές τους και ίσως θα είναι η μόνη φορά που πράττουμε το σωστό. 

Ας αφήσουμε στην άκρη τις… επαναστάσεις για την Εκκλησία, για το Πάσχα και για τον περίπατο μας! Ξέρεις άλλωστε κάτι κόσμε μου; 

Είναι ντροπιαστικό να θέλουμε να το παίξουμε ασυμβίβαστοι, την “ύστατη στιγμή” όπως έλεγε και ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ενώ τόσα χρόνια καθόμαστε και κάνουμε ό,τι μας λένε στην δουλειά μας, στην χώρα μας, στο σχολείο και γενικά στον κόσμο αυτόν. 

Υπομένουμε όσα είναι λάθος τόσα χρόνια, πολλές φορές τα δεχόμαστε και άλλες φορές μας “τουμπάρουν” να τα θεωρούμε σωστά, μη μιλώντας για τους μισθούς μας, για τις συνθήκες εργασίας, για την ασφάλεια μας και τον τρόπο ζωής μας. 

Τώρα, πρέπει να κάνουμε το ίδιο λοιπόν. Να υπακούσουμε για ακόμα μία φορά και ίσως είναι η μοναδική σωστή. Και ας επαναστατήσουμε μετά λοιπόν…

*** Ο Παύλος Σιδηρόπουλος, όταν έφυγε από την ζωή, άφησε πολλά πίσω του, όπως και ποιήματα. Και σε αυτά, ήταν τόσο απλός, όπως στους στίχους του, ντόμπρος, χωρίς να βάζει τον αναγνώστη να σκεφτεί πολλά την ώρα που διαβάζει για να καταλάβει τι θέλει να πει. Ένα από αυτά έλεγε: 

«Πώς να μιλήσω/ φοβάμαι πως τα λόγια μου/ ο ίδιος αργότερα ανίκανος πραματευτής/ σε μια στιγμή υπέρτατης ανέχειας/ όσο-όσο στα τυφλά θα ξεπουλήσω/ Έμαθα να μιλώ με τη σιωπή/ με την επίμονη σκέψη/ μη με παρεξηγείς».