Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό…

Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό…

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΩΡΖΟΣ

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλους. Με υγεία και δύναμη για να ανταπεξερχόμαστε στις δυσκολίες του 2019. Τι κι αν ήτανε γιορτές, το ποδόσφαιρο δεν σταματάει και σε επίπεδο ακαδημιών με τα γιορτινά τουρνουά να έχουν την… τιμητική τους. Είναι μια ευκαιρία για να απολαύσουν με λιγότερο άγχος το παιχνίδι, τόσο οι μικροί, όσο και οι γονείς τους.

Καλό θα είναι βέβαια, όσοι είναι ακόμα και σε αυτές τις σύντομες διοργανώσεις «φτιαγμένοι» για νίκες, τρόπαια και μετάλλια, να χαλαρώσουν και να μην τρελαίνονται. Όλοι πρέπει να θυμόμαστε ότι τίποτα σημαντικό δεν κρίνεται και πως στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό, όπως λέει και ο λαός μας.

Άλλωστε και στις επίσημες διοργανώσεις οι νίκες και οι πρωτιές είναι ωραίες για να τις χαίρεσαι, αλλά δεν εξασφαλίζουν το ποδοσφαιρικό μέλλον κανενός παιδιού. Ρωτήστε και τους παλιότερους, τους πιο επιτυχημένους και θα σας τονίσουν ότι η πορεία και η διάρκεια είναι εκείνη που μετράει και όχι οι εφήμερες χαρές, που είχε πει και παλαιότερα και ο Ντέμης Νικολαΐδης ως πρόεδρος, τότε, της ΑΕΚ. Τώρα είναι δημοσιογράφος και έχει τις γνωριμίες και την διάθεση να δουλέψει με σοβαρότητα και σ’ αυτόν τον τομέα.

Μια και πιάσαμε τους πρώην πρωταθλητές Ευρώπης και για να επιβεβαιώσουμε ότι τίποτα δεν κρίνεται σε έναν αγώνα, ένα πρωτάθλημα ή μια σεζόν, πάμε και στον Αντώνη Νικοπολίδη, νυν προπονητή της Εθνικής Ελπίδων. Και δεν θα αναφερθώ στον αποκλεισμό του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος από την τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στα μπαράζ με την Αυστρία, αλλά πως χειρίζεται ο ίδιος το παιδί του.

Ο Γιάννης, που επίσης παίζει τερματοφύλακας, ήταν βασικό στέλεχος του Ολυμπιακού και της Εθνικής ομάδας στην ηλικία του. Ωστόσο, όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και τελείωσε το σχολείο, ο Αντώνης δεν τον κράτησε για να τα δώσει όλα στο ποδόσφαιρο, αλλά θεωρεί εξίσου σημαντική την μόρφωση του παιδιού του.

Γι’ αυτό και τον έστειλε στην άλλη όχθη του Ατλαντικού σε πανεπιστήμιο για να σπουδάσει, συνδυάζοντας και το άθλημα που αγαπάει, καθώς λαμβάνει μέρος στο κολεγιακό πρωτάθλημα. Ο Νικοπολίδης ανήκει στη γενιά του ’71 και αποτελεί παράδειγμα υπομονής, δουλειάς και πίστης. Όλοι γνωρίζουν (πάνω-κάτω) πόσα χρόνια έμεινε αδρανής στον Παναθηναϊκό, όμως στο τέλος δικαιώθηκε και όχι μόνο έπαιξε, αλλά πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό, έγινε μύθος με την κατάκτηση του Euro 2004 και έδειξε ότι η επιτυχία δεν είναι φωτοβολίδα.

Προφανώς και το κάνει πράξη και στη συνέχεια της ζωής και στον τρόπο που αναθρέφει τα παιδιά του. Δεν βιάζεται και δεν εφησυχάζει. Και σίγουρα γνωρίζει πολλά περισσότερα απ’ όσους ευελπιστούν ότι τα παιδιά τους θα παίξουν ποδόσφαιρο στο υψηλότερο επίπεδο.

Μέλος της θρυλικής ομάδας του 2004 ήταν και ο Νίκος Νταμπίζας, νυν τεχνικός διευθυντής του Παναθηναϊκού και πρώην αμυντικός του Ολυμπιακού και της Νιούκαστλ.
Παρότι έχει όλη τη δύναμη στα χέρια του και μπορεί να… κανονίσει, δεν πιέζει για να παίζει βασικός ο γιος του στην K15 των πρασίνων. Γνωρίζει προφανώς ότι είναι καλύτερο να υπάρχει αξιοκρατία και πως εφόσον δουλέψει καλά το παιδί του θα είναι έτοιμος να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που θα του παρουσιαστούν.

Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι αυτή την στιγμή η Κ15 του Παναθηναϊκού, που στο κοντινό παρελθόν και σε μικρότερες ηλικιακές κατηγορίες αδυνατούσε να πάρει και ισοπαλία από τον Ολυμπιακό, βρίσκεται πρώτη, αήττητη και με 10 βαθμούς διαφορά στο αντίστοιχο πρωτάθλημα της Super League. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, ο Νταμπίζας να… πειράξει και να δηλητηριάσει με δική του παρέμβαση μια ομάδα που αποδίδει καλό ποδόσφαιρο και ας έρχεται ο γιος του από τον πάγκο.

Τέτοια παραδείγματα μας δείχνουν ότι δεν χρειάζεται να πιέζουμε και να προσπαθούμε με το… ζόρι να κάνουμε τα παιδιά μας «ποδοσφαιριστές». Εφόσον έχουν ταλέντο, είναι εργατικά και το διασκεδάζουν, έχουν πιθανότητες να πετύχουν το όνειρό τους.
Και μην ξεχνάτε τη μόρφωσή τους, όπως θα σας τόνιζε και ο Νικοπολίδης.

Σας εύχομαι από καρδιάς ένα έτος με περισσότερες χαρές και λιγότερες λύπες για εσάς και τα παιδιά σας.