Τα παιδιά δεν είναι μόνο αριθμοί και χρήματα, κύριοι των Ακαδημιών

Τα παιδιά δεν είναι μόνο αριθμοί και χρήματα, κύριοι των Ακαδημιών

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΩΡΖΟΥ

Πολλοί ξεχνούν την δική τους παιδική ηλικία και την επιθυμία τους να παίξουν ποδόσφαιρο, να διακριθούν και να τους αγαπήσουν, όταν ήταν μικροί. Τα τελευταία χρόνια όλα έχουν εμπορευματοποιηθεί στον χώρο των Ακαδημιών και πρέπει οι υπεύθυνοι τους να μην βλέπουν τους λιλιπούτειους παίκτες μόνο σαν… αριθμούς και χρήματα, αλλά να δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον, ειδικά όταν βρίσκονται σε δύσκολες στιγμές.

Αν μιλήσεις με κάποιον που γνωρίζει το συμβαίνει στις μέρες μας στα τμήματα υποδομής καταλαβαίνεις ότι λίγοι είναι εκείνοι που κινούν τα νήματα και νοιάζονται για τα παιδιά. Οι περισσότεροι εστιάζουν μόνο στο πως θα προσελκύουν περισσότερες… συνδρομές, διαφημίζουν την «πραμάτεια» τους με διάφορες «επιτυχίες» και περιμένουν να γεμίσουν το ταμείο συλλόγου τους.

Η μεγαλύτερη απόδειξη για όσους δεν κατανοούν τι γίνεται είναι μόλις ένα παιδί βρεθεί σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, επειδή δεν διασκεδάζει στην ομάδα που είναι ή όταν τραυματίζεται και περιμένει να του δείξουν ενδιαφέρον. Ειδικά στην δεύτερη περίπτωση ο τρόπος που χειρίζεται κάθε Ακαδημία τους μικρούς κάνει και την διαφορά. Διότι όσο ένας ποδοσφαιριστής πηγαίνει καλά και αποδίδει, άπαντες είναι από δίπλα του, τον εκθειάζουν και δείχνουν ότι ενδιαφέρονται για την εξέλιξή του.

Οι πραγματικές αντιδράσεις, όμως, δεν μετρούνται τότε. Όπως και στην ζωή, οι φίλοι και όποιοι νοιάζονται φαίνονται στα δύσκολα. Οι τραυματισμοί αποτελούν μέρος του ποδοσφαίρου και είναι σημαντικό να καταλαβαίνουν όσοι έχουν ρόλο στις Ακαδημίες πως τότε πρέπει να σταθούν στους μικρούς, ανεξάρτητα με την (θεωρητική) αξία τους. Μερικές φορές εκπλήσσονται και οι γονείς με την αδιαφορία που ξετυλίγεται μπροστά τους.

Όταν ένα παιδί χτυπάει, περισσότερο πονάει η ψυχή του, επειδή δεν μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο. Ακόμα και οι πιο σοβαροί τραυματισμοί ξεπερνιούνται, όταν υπάρχει μέριμνα και σωστή καθοδήγηση. Στο σκέλος αυτό οι προϊστάμενοι των τμημάτων υποδομής, είτε πρόκειται για διοικητικούς, είτε για προπονητές, έχουν ιερό χρέος να βρίσκονται κοντά και να βοηθούν. Δεν γίνεται να θέλουν και την πίτα γερή και τον σκύλο χορτάτο.

Επίσης πολύ σημαντικό κομμάτι είναι να δίνεται έμφαση στην ιατρική μέριμνα, ώστε ο κάθε γονέας να μην ψάχνει μόνος του, αλλά να βρίσκει την σωστή καθοδήγηση. Κάποιοι πιστεύουν ότι τα πάντα είναι αυτονόητα ή πως αυτόματα ο καθένας γνωρίζει τι πρέπει να κάνει. Το επίπεδο μιας Ακαδημίας δεν φαίνεται μόνο στο ποδόσφαιρο που αποδίδουν τα τμήματά της, αλλά κυρίως στον τρόπο που χειρίζεται τα παιδιά στις ζόρικες στιγμές τους.

Είναι προτιμότερο για έναν σύλλογο να έχει γιατρό, ακόμα και αν «κόψει» κάποιον προπονητή για να ισορροπήσει τα έξοδα του. Ακόμα και στις ΠΑΕ, που δεν πληρώνουν συνδρομές οι γονείς, η στάση που κρατάνε οι παράγοντες στις περιπτώσεις των τραυματισμών, το ενδιαφέρον που δείχνουν για κάθε παιδί που αντιμετωπίζει μια δύσκολη κατάσταση, καταδεικνύει και πραγματικό τους μέγεθος.

Γι’ αυτό λέμε και στους αγώνες ότι όταν χτυπάει ένας μικρός, καλό θα είναι να το βουλώνουν οι γονείς από την εξέδρα. Ακόμα κι αν ορισμένοι είναι πεπεισμένοι ότι κάνει «θέατρο» δεν πρέπει να μιλάνε, αλλά να εύχονται ο γιατρός που υπάρχει να παράσχει την ανάλογη βοήθεια. Γιατί δε νοείται να μην υπάρχει ιατρική μέριμνα, τόσο στα παιχνίδια, όσο και στις προπονήσεις. Δεν κρίνονται όλα στο βωμό του όποιου αποτελέσματος. Πέρα από τη νίκη, τις διακρίσεις, τα τρόπαια και τα μετάλλια, υπάρχει ο άνθρωπος και όταν μιλάμε για παιδιά, τότε είναι ακόμα πιο σημαντικό να το ξέρουμε και να το δείχνουμε με την συμπεριφορά μας εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου.