Τελικά, πόσο πάει το «κεφάλι» σε μεγάλη ΠΑΕ;

Τελικά, πόσο πάει το «κεφάλι» σε μεγάλη ΠΑΕ;

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΩΡΖΟΥ

Το κάθε παιδί δικαιούται να ονειρεύεται μια καριέρα μεγάλου ποδοσφαιριστή, ανεξάρτητα από τι πιστεύουν οι υπόλοιποι. Τα περισσότερα παιδιά δε, θα ήθελαν να βρίσκονται και να αγωνίζονται σε κάποιο τμήμα μια μεγάλης ΠΑΕ, χωρίς βεβαίως να γνωρίζουν τα… παρελκόμενα.

Γι’ αυτά (σ.σ. τα παρελκόμενα) υπάρχουν γονείς που γνωρίζουν, αλλά η πλειοψηφία δεν έχει σαφής εικόνα. Επιγραμματικά δεν αρκεί ένα παιδί να είναι ταλαντούχο, αλλά οι γονείς του να είναι διατεθειμένοι να τα σπρώξουν… χοντρά με αμφίβολης αξίας αποτέλεσμα.

Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί μεγάλη ΠΑΕ του λεγόμενου BIG-4 της Ελλάδας, όπου στις μικρές ηλικίες μέχρι 12 ετών η «ένταξη» στην συγκεκριμένη ακαδημία κοστίζει 1.500 ευρώ, τα οποία πάνε απ’ ευθείας και «μαύρα» στην τσέπη του υπεύθυνου της. Κι αν εκεί τελείωναν οι οικονομικές… υποχρεώσεις των γονέων, τότε θα ήταν μικρό το κακό.

Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, όσο αυξάνεται ο ανταγωνισμός και οι μεταγραφές από ομάδες της επαρχίας, τόσο ανεβαίνει και το κόστος. Στις ηλικίες των 16-17 ετών ο «κύριος» αυτός έχει βγάλει… ταρίφα 25 χιλ. ευρώ! Ας μην επεκταθούμε ποιες είναι απαιτήσεις αν το παιδί είναι στην φάση να γίνει επαγγελματίας…

Το δόγμα «αν δεν παίζεις, δεν φαίνεσαι» κυριαρχεί και είναι απλό. Όσο καλός κι αν είναι κάποιος πιτσιρικάς, αν η απαίτηση του υπεύθυνου της ακαδημίας είναι να μην του δίνονται ευκαιρίες, τότε δεν πρόκειται κανείς να καταλάβει την αξία του. Επί της ουσίας «θάβουν» τον μικρό και τα όνειρά του, γιατί δεν υπάρχει… μπαξίσι.

Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τέτοια φαινόμενα ακμάζουν στις περισσότερες ακαδημίες των ΠΑΕ και οι επιτήδειοι θησαυρίζουν. Βεβαίως, δεν είναι όλοι οι υπεύθυνοι των ακαδημιών με την παλάμη ανοικτή, όμως στην πιάτσα τους περιγελούν οι υπόλοιποι, επειδή δεν χρηματίζονται.

Ας επιστρέψουμε, όμως, στον «κύριο» μεγάλης ΠΑΕ, που έχει βρει την κότα με χρυσά αυγά. Όταν κάποιος γονέας σηκώσει το ανάστημά του και επιχειρήσει να πείσει λέγοντας «μα είναι πολύ καλός και στο μέλλον η ομάδα θα βγάλει λεφτά από αυτόν», τότε η απάντηση που παίρνει είναι η εξής: «Ποια ομάδα; Το θέμα είναι να πάρω εγώ τώρα. Αν κάνει μεταγραφή στο μέλλον τα χρήματα θα μπούνε σε αλλουνού την τσέπη».

Κάποιοι σκέφτονται να μεταφέρουν το πρόβλημα ψηλά στον πρόεδρο, αλλά πώς να φτάσουν μέχρι εκεί; Δεν τους αφήνουν και μάλιστα εφευρίσκουν διάφορες, κακόβουλες ιστορίες, ώστε να κλείσουν τα στόματα. Πριν μερικά χρόνια, τωρινός παίκτης της εθνικής Ελλάδας είχε εκδιωχθεί από ακαδημία μεγάλης ΠΑΕ κατηγορούμενος για… κλοπή.

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς που διαβάζετε το άρθρο πέφτετε από τα… σύννεφα, αλλά ακόμα και αν δεν πιστεύετε ότι υπάρχει το συγκεκριμένο φαινόμενο, κρατάτε μια «πισινή» καλού-κακού.

Σίγουρα δεν είναι όλες οι ακαδημίες ίδιες και βεβαίως υπάρχουν και άνθρωποι που προτάσσουν τις ηθικές αξίες και το καλό των παιδιών.
Ψάξτε να τις βρείτε, ώστε οι μικροί και να γυμνάζονται σωστά και να ευχαριστιούνται τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο. Τουλάχιστον έτσι πρέπει να λειτουργούν όσοι δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα στην πιθανότητα το παιδί τους να γίνει επαγγελματίας και να παίξει στην Σούπερ Λιγκ στο μέλλον.

Και να θυμάστε ότι το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα με τους περισσότερους τραυματισμούς. Ούτε τα μαχητικά σπορ (μποξ, καράτε κ.λ.π) δεν έχουν τόσο υψηλό βαθμό επικινδυνότητας, όπως έχει αποδειχθεί σε παγκόσμια έρευνα.

Βάζοντας τα όλα αυτά μέσα στο μυαλό σας, μπορείτε να πάρετε πιο ψύχραιμες αποφάσεις για τα παιδιά σας.