H μηχανή του χρόνου

H μηχανή του χρόνου

Είμαι νοσταλγός του ροκ εντ ρολ που λέει και το τραγούδι. Νοσταλγός του παλιού συνοικιακού κινηματογράφου που τρέχαμε από νωρίς το Σαββατόβραδο να προλάβουμε καλή θέση. Νοσταλγός των παλιών παιχνιδομηχανών που δεν χρειαζόσουν πλοκάμια χταποδιού να παίξεις ένα videogame. Είναι γενικότερα πολλά που νοσταλγώ από τα 90’s. Όχι επειδή ήταν η δεκαετία που έζησα πιτσιρικάς. Όχι επειδή τότε μπήκε στην καθημερινότητά μας η Τζάιαντ του Γιάγκου Δράκου, τα πρωινάδικα και τα βράδια της Κυριακής με τις ταινίες πρώτης προβολής. Αν και οφείλω να ομολογήσω ότι θεωρώ την τηλεόραση της δεκαετίας του ’90 κλάσεις ανώτερη σε προγράμματα συγκριτικά με αυτά που προβάλλονται στους δέκτες μας τα τελευταία χρόνια. Ακόμη και το trash τότε είχε τη δική του γοητεία. Θα τα αφήσω αυτά για επόμενη φορά.

Είμαι νοσταλγός του ποδοσφαίρου που παίζαμε στις γειτονιές. Είχαμε μεγάλη τρέλα. Θυμάμαι τρέχαμε να προλάβουμε να παίξουμε στο σχολικό διάλειμμα ποδόσφαιρο, έστω και για αυτά τα πέντε λεπτά, με ένα πατημένο κουτάκι αναψυκτικού και δημιουργούσαμε αυτοσχέδια τέρματα ανάμεσα στους κάδους σκουπιδιών, τις μπασκέτες του προαύλιου χώρου και ενίοτε ακόμη και με τα μπουφάν μας. To παιχνίδι για την ανάδειξη των νικητών συνεχιζόταν σε κάθε διάλειμμα μέχρι να σχολάσουμε ή να μας το σταματήσει κάποιος από το σχολείο.

Μαζευόμασταν τα απογεύματα να παίξουμε όπου είχε φαρδύ πεζοδρόμιο στις γύρω γειτονιές. Χωριζόμασταν σε ομάδες και αποφασίζαμε αν θα παίξουμε με τους παλιούς ή νέους κανονισμούς, κάτι που δεν είχε και μεγάλο νόημα καθώς οι περισσότεροι δεν γνώριζαν καν τη διαφορά και απλά ήθελαν να δείξουν ότι «ξέρουν» μπάλα. Οι καλύτεροι χωρίζονταν και διάλεγαν συμπαίκτες. Αν δεν υπήρχε κάποιος να του αρέσει η θέση, τότε ο πιο «άμπαλος» καθόταν στο τέρμα. Στα τρία άουτ είχαμε πέναλτι, αν κάποια ομάδα είχε παίχτη λιγότερο έπαιζε με παγκότερμα και η σπόντα στον τοίχο δεν μέτραγε για γκολ!

Μεγαλώνοντας αρχίσαμε και σκαρφαλώναμε τα κάγκελα των σχολείων μόλις έπεφτε ο μεσημεριανός ήλιος και παίζαμε ώρες ολόκληρες. Κάποιες φορές μας είχαν προλάβει το… γήπεδο άλλα παιδιά και ψάχναμε άλλον αγωνιστικό χώρο. Παίρναμε ανάσες κατά τη διάρκεια του αγώνα μας μόνο όταν κάποιος από τις δύο ομάδες πήγαινε να φέρει νερά ή η μπάλα κατέληγε έξω στο δρόμο. Έπρεπε συνήθως να νυχτώσει για να λήξει το παιχνίδι. Το ραντεβού ανανεωνόταν. Μετά το τέλος του αγώνα όσο χαλαρώναμε για να επιστρέψουμε σπίτι κάναμε ολόκληρη ανασκόπηση. Πολλές φορές ακολουθούσε βόλτα μετά και συνεχίζαμε τη συζήτηση. Αναλύαμε και προετοιμαζόμασταν για την επόμενη φορά σαν επαγγελματική ομάδα!

Νομίζω θα μπορούσα να μιλάω πολύ ώρα για εκείνα τα ντέρμπι. Ναι ντέρμπι, έτσι τα βλέπαμε. Κάθε φορά αγωνιζόμασταν με πάθος. Οι μονομαχίες στα ασφαλτοστρωμένα προαύλια ήταν σαν να συμμετείχαμε σε κάποιο πρωτάθλημα, σαν να περιμέναμε να έρθει κάποιος στο τέλος του αγώνα και να μας δώσει μια κούπα να σηκώσουμε. Δεν έλειπαν τα πειράγματα, τα νεύρα και οι πανηγυρισμοί που συνέθεταν τα κομμάτια ενός πολύχρωμου παζλ που δυστυχώς δεν συναντώ πια γύρω μας. Δεν βλέπω πια αυτή τη σπίθα για μπάλα στα μάτια της πιτσιρικαρίας. Αν σταματήσετε για παράδειγμα έναν δεκατετράχρονο σήμερα στο δρόμο και τον ρωτήσετε αν παίζει μπάλα θα απαντήσει καταφατικά, γιατί παίζει μπάλα στο Fifa και στο Pro. Δεν έχει πια συνωστισμό στις αλάνες, τα προαύλια και τα 5Χ5. Κάποτε άνθιζαν και αυτά και τώρα τα περισσότερα έχουν κλείσει ή φυτοζωούν. Φταίει η εξέλιξη της τεχνολογίας θα πούνε πολλοί, αλλά και εμείς είχαμε παιχνιδομηχανές είτε οικιακές, είτε φορητές. Είχαμε και εμείς φροντιστήρια και διαβάσματα. Είχαμε και εμείς τόσα πράγματα μεγαλώνοντας να μας κεντρίζουν το ενδιαφέρον ή να περιορίζουν τον ελεύθερο χρόνο μας.

Για να μην παρεξηγηθώ δεν αναφέρομαι σε ποδοσφαιρικές ακαδημίες, επειδή θεωρώ πως είναι μία διαφορετική κατηγορία. Το ποδόσφαιρο της γειτονιάς έχει μια άλλη ομορφιά και προπαντός δεν έχει πίεση. Δεν έχει προπονητές και γονείς να παρακολουθούν και έτσι το κάθε παιδί είναι ελεύθερο. Δεν υπάρχουν συστήματα ή τυχόν σκοπιμότητες και βαθμολογικό άγχος και η μόνη γκρίνια είναι αυτή των συμπαιχτών.

Μου έχει λείψει το ποδόσφαιρο της γειτονιάς. Ας αναπολήσουμε εκείνες τις μέρες να θυμηθούμε ότι είναι μια από της χαρές της ζωής και οι οπαδικές διαμάχες να μην γίνονται λόγος παρεξηγήσεων στην καθημερινότητά μας, για να μην αναφερθώ σε χειρότερα παραδείγματα. Κάποια στιγμή αν πετύχετε επίδοξους Μέσι και Ρονάλντο στις αλάνες σταματήστε να τους χαζέψετε λίγο, γιατί αυτό είναι το πραγματικό ποδόσφαιρο. Σταθείτε στον πανηγυρισμό, αλλά και την απογοήτευση και κοιτάξτε τους στα μάτια, γιατί έχουν ακόμη αγνή μέσα τους την αγάπη για αυτό το χιλιοταλαιπωρημένο στη χώρα μας άθλημα.

Γράφει ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΚΛΑΒΟΥΝΑΚΗΣ