O Αντώνης Σιατούνης σκότωσε την εφηβεία του για να παίξει στην Σαμπντόρια

O Αντώνης Σιατούνης σκότωσε την εφηβεία του για να παίξει στην Σαμπντόρια

Δεν ήθελε να φύγει σαν κλέφτης από τον Παναθηναϊκό. Είπε ‘όχι’ στη Μπενφίκα κάνοντας μπάνιο στην πισίνα. Προτίμησε την Σαμπντόρια γιατί του αρέσουν τα σίγουρα βήματα, τα… ορθόδοξα. Τους πρώτους μήνες του στην Ιταλία σκέφτηκε να ‘κόψει λάσπη’. Τελικά το αριστερό του πόδι ‘ζωγράφισε’ την Τζένοα και τον κράτησε εκεί που είναι. Τώρα δουλεύει για το επόμενο βήμα. Ο Αντώνης Σιατούνης στο Contra.gr.

Το… μικρόβιο του ποδοσφαιριστή υπήρχε μέσα του πολύ πριν αντιληφθεί τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του. Η επαγγελματική ενασχόληση του με το άθλημα ήρθε φυσιολογικά. Χωρίς να το πιέσει, απόρροια του ταλέντου του. Η ποδοσφαιρική του ενηλικίωση απαιτεί σκληρή δουλειά και αυτό ακριβώς προσπαθεί. Μακριά από την οικογένεια και τους φίλους του. Σε μια ξένη χώρα, αφού η δική μας δεν του έδωσε την ευκαιρία. Νίκησε τον φόβο και τις ανησυχίες που τον κυρίευσαν στην αρχή, πείσμωσε, δεν ήθελε να γυρίσει πίσω χωρίς να το παλέψει. Έβαλε το κορμί και το μυαλό του σε μια διαδικασία διόλου εύκολη. Κατάφερε να βρεθεί γρήγορα σε μια κατάσταση που του επιτρέπει να ονειρεύεται αλλιώς την συνέχεια. Όταν έγινε ξεκάθαρο πως δεν τον πιστεύει ο Παναθηναϊκός διάλεξε την Σαμπντόρια αντί της Μπενφίκα, αφού θέλει να κάνει λογικά και σταθερά βήματα, όχι να πηδάει τα σκαλιά δύο – δύο κινδυνεύοντας να πέσει.

Το ραντεβού με τον Αντώνη Σιατούνη κλείστηκε στη Μαρίνα Φλοίσβου. Ήταν περισσότερο μια συζήτηση, χωρίς την… ανακριτική μέθοδο μιας συνέντευξης. Άλλωστε μιλάμε για ένα παιδί 17 ετών που διαθέτει όχι μονάχα τις ικανότητες ενός επαγγελματία ποδοσφαιριστή, αλλά και αυτές που απαιτούνται για μια κανονική κουβέντα. Έχει σημασία να ακούς την ιστορία του από τον ίδιο, αφού μέσα από τα δικά του μάτια προβάλλεται σε μεγάλο βαθμό το παρόν, το μέλλον και ο τρόπος που μπορεί ένας νεαρός αθλητής να αναζητήσει την τύχη του μακριά από την πατρίδα, που σπάνια προσφέρει τις κατάλληλες ευκαιρίες για τα δικά της παιδιά.

Έφτασε στο Cruiser συνοδεία συγγενικού του προσώπου, αφού ο ίδιος είναι ακόμη μικρός για να οδηγεί. Καθόλου μικρός ωστόσο για να εξηγήσει δίχως περιστροφές την διαδρομή του μέχρι την Γένοβα, τις απαιτήσεις που έχει από τον εαυτό του, το γεγονός πως ήδη ξέρει τι θέλει να κάνει όταν θα έχει ολοκληρώσει την επαγγελματική του καριέρα στο χορτάρι.

“Από τεσσάρων χρονών είχα ‘λόξα’ με το ποδόσφαιρο. Η μαμά πάντα ανησυχούσε, ο πατέρας μου όχι. Έχει παίξει εξάλλου, οπότε ξέρει. Αφού τον είχα στο πλευρό μου, ό,τι κι αν έλεγε η μαμά…. (γέλια). Έπαιζα από μικρός παντού. Στο σχολείο, στα γήπεδα, σε τσιμέντο, παντού. Και τώρα όταν μου ζητούν τα ξαδέρφια μου να τους κάνω προπόνηση, δεν λέω όχι. Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ, το ποδόσφαιρο για εμένα είναι εκεί. Δεν το είχα βάλει στόχο να γίνω επαγγελματίας. Ήρθε μόνο του, απόλυτα φυσιολογικά. Στο νηπιαγωγείο ήμουν στις ακαδημίες του Μίμη Δομάζου. Ακολούθησε η ομάδα της γειτονιάς μου, οι Άγιοι Ανάργυροι. Εκεί έμεινα 4 χρόνια και εν συνεχεία εμφανίστηκε ο Παναθηναϊκός. Μέχρι την δευτέρα – τρίτη γυμνασίου δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό μια επαγγελματική καριέρα στο ποδόσφαιρο. Έβλεπα τους μεγάλους να προπονούνται πιο δίπλα, ακριβά αυτοκίνητα, σκέφτεσαι ‘τί γίνεται εδώ;’. Θυμάμαι τον Γιούρκα Σεϊταρίδη με απίστευτα αμάξια… Σου γεννιέται το ερώτημα αν μπορείς να τα καταφέρεις. Μετά την Κ-15, όταν πλέον αρχίζεις και μπαίνεις στο νόημα του πρωταθλητισμού -αφού έχει βαθμολογία, ταξίδια, αποστολές κτλ- αντιλήφθηκα ό,τι κάτι αλλάζει. Ήρθε και το ενδιαφέρον από την Σαμπντόρια… Μέχρι εκείνη την στιγμή η σκέψη μου για το ποδόσφαιρο ήταν εντελώς αθώα. Συνέχιζα κανονικά το σχολείο, ήμουν και μαθητής του 18. Εμφανίστηκαν υποψήφιοι μάνατζερ, δεν πολυκαταλάβαινα τι γινόταν. Δεν ήξερα καν ποιος είναι ο κ. Αποστολόπουλος (σ.σ. ο ατζέντης του). Ο πατέρας μου είχε αναλάβει να ασχοληθεί με αυτό το κομμάτι. Ακόμη και σήμερα αυτό συμβαίνει. Οπότε κάπου εκεί ήταν που έθεσα τον στόχο ότι το χόμπι θα γίνει και η ζωή μου επαγγελματικά”.

Διαβάστε τη συνέχεια στο contra.gr.